Launin mín eru ekki vanda­málið. Hættu að kenna fá­tækum um mis­tök þín

Ég skrifa þessa grein sem viðbragð við nýlegum athugasemdum elítunnar sem segja að verðbólga stafi af launahækkunum.

Okkur er endalaust sagt að ástæðan fyrir hækkunum á öllu sé að við séum að fá of há laun. Að við, sem vinnum langa daga fyrir brotabrot af því sem ráðherrar og forstjórar draga heim, séum að gera lífið dýrara. Það er þægilegt bull fyrir þá sem sitja á peningunum, en algjör móðgun við okkur hin.

Ég fæ minna en 400 þúsund á mánuði eftir skatt. Það hljómar eins og eitthvað, en prófaðu að lifa á því. Húsaleigan étur meira en helminginn. Maturinn hækkar í verði nær daglega. Ég fylli bílinn minn einu sinni á mánuði ef ég hef efni á því, og þá þarf ég að hugsa mig vel um hvað ég sleppi í staðinn. Svo koma þessir sömu stjórnmálamenn, sem fá milljónir í mánaðarlaun, og segja mér að það sé ég sem sé að valda verðbólgu.

Launin mín eru ekki vandamálið. Það eru græðgin, húsnæðisskorturinn og hagnaðarhugsunin sem hafa tekið yfir. Ég ákvað ekki að hækka vexti eða rukka tugi þúsunda í leigu fyrir herbergi í kjallara. Ég er bara að reyna að halda vatni yfir höfði, og samt er mér sagt að það sé ég sem keyri verð upp.

Og svo talar seðlabankastjórinn eins og hann hafi minnstu hugmynd um hvernig fólk lifir. Hann segir að við eigum að „draga úr neyslu“. Draga úr hverju? Barnamatnum? Ljósunum? Skólagjöld? Fyrir þá þýðir „að draga úr“ að sleppa ferð til Barcelona. Fyrir okkur þýðir það að borða minna og vona að bensínið dugi út mánuðinn.

Svo finnst stjórnvöldum líka sniðugt að kenna okkur Íslendingum um að eyða "of miklu."

en ekkert heyrist þegar það eru tveir milljónir ferðamanna sem fylla landið á hverju ári og gera nákvæmlega það sama. Því þaggar ríkið niður. Af hverju? Vegna þess að ferðamannafé skiptir meira máli en fólkið sem actually býr hér. Því meiri evrur sem renna í ríkissjóð, því þægilegra er að láta eins og allt sé í góðu á meðan venjulegt fólk getur ekki einu sinni keypt sér almennilegan mat.

Í landi sem er svona rík ætti enginn að vera fátækur. Enginn. Aldrei.

Að fólk lifi í kvíða á hverjum degi yfir því að missa húsnæði sitt eða geta ekki keypt mat handa börnunum sínum er ekki „markaðsbrestur." það er pólitísk ákvörðun. Og að kenna þeim sömu fátæku um ástandið sem stjórnin sjálf hefur skapað er einfaldlega sjúklegt.

Þeir segja að við eigum að sýna aðhald. Að við þurfum öll að „spenna beltið“. En sumt fólk á bara ekkert belti lengur. Þeir sem tala svona vita ekkert um líf fólksins sem heldur þessu landi gangandi. Þeir þurfa ekki að bíða með að borga rafmagnsreikninginn til að eiga fyrir skónum handa barninu sínu.

Þeir segja að við séum vandamálið. En við vitum betur. Þeir eru vandamálið. Við erum ástæðan fyrir því að kerfið virkar yfirleitt. Við vinnum, borgum, og berum uppi þetta land með eigin höndum, meðan þeir troða sér á toppinn og segja okkur að þegja og spara. Við erum búin að fá nóg.

Við erum að halda samfélaginu uppi á meðan þú heldur áfram að sparka fótunum undan okkur. Það er aðeins ein niðurstaða á því.

Að lokum, til leikmanna á borð við Lilju Dögg, Bjarni Benediktsson, Ásgeir Jónsson Eða einhver annar sem heldur að ég þéni "of mikið."

Komdu og hittu mig. Eyða degi í mínum skóm. Skoðaðu launin mín í lok mánaðarins. Sjáðu hversu hratt það hverfur. Svo horfðu mér í augun og segðu mér að ég sé vandamálið.

Ég þori þér.

Höfundur er innflytjandi sem starfar í verksmiðju.