Fegin að heyra í skólabjöllunni eftir heilt sumar af „námskeiðakvíða“

„Ég tel mig almennt vera ágætis foreldri. En í svona sjö vikur í sumar hefur mér ekki alveg liðið þannig,“ skrifar Hulda Hallgrímsdóttir, téð móðir, sem viðurkennir að eftir sumarið séu börn hennar orðin að lyklabörnum sem borði óhóflegt magn af núðlusúpu og grilluðum samlokum. Sömuleiðis hafi skjátíminn verið rýmkaður allverulega.

„Þær hafa verið duglegar að hitta vini, fara í sund og bjarga sér. En þeim hefur líka leiðst ótæpilega og síðustu vikurnar hafa þær talið niður dagana þar til skólinn byrjar aftur.“

Hún bendir þar á að grunnskólabörn á Íslandi séu í sumarfríi í um tíu og hálfa viku.

„Taki foreldrar þrjár eða fjórar vikur í frí standa eftir sex til sjö vikur sem þarf einhvern veginn að brúa með námskeiðum, sumarfrístund, ömmum og öfum, vinum, vinnu að heiman og almennum reddingum.“

Lausnin sem foreldrar reiði sig á séu gjarnan sumarnámskeiðin, en þá taki við „námskeiðakvíði“.

„Ein mamma sem ég þekki lýsti námskeiðakvíðanum, eins og ég kýs að kalla hann, vel í vor: Náum við plássi? Hvað ef vinurinn nær ekki plássi? Hvað ef refresh-takkinn festist? Hrynur vefurinn undan álagi?“

Sama móðir hafi stungið upp á námskeiði um skráningu á sumarnámskeið, sem fælu meðal annars í sér æfingar í öndun og væntingastjórnun.

„Svo er það verðið,“ heldur hún áfram og kveðst þekkja til einnar sem varði 230 þúsund krónum í sumarnámskeið fyrir börnin sín tvö.

Og svo séu námskeiðin oft ekki nema þrír eða fjórir tímar á dag.

Segir hún dóttur sína nánast aðeins hafa komist á eitt námskeið í sumar, sveitanámskeið sem hún hafi elskað, en það hafi verið hálftíma akstur þangað og námskeiðið stóð í þrjá tíma.

„Tveir tímar í skutl fyrir þriggja tíma námskeið,“ skrifar Hulda, sem telur slíkt ekki vera raunhæfa lausn fyrir stóran hluta vinnandi foreldra.

Hún spyr því hvort börnin þurfi virkilega svona langt sumarfrí og nefnir að í Danmörku sé sumarfríið um sex vikur og í Noregi um átta.

„Af hverju ekki að ræða hvort við eigum að stytta sumarfríið og dreifa frídögum betur yfir árið, eða fjölga kennsludögum?“ spyr hún.

„Og ef við ætlum að halda í svona langt sumarfrí þurfa í það minnsta að vera til raunveruleg heilsdagsúrræði sem ganga upp með fullri vinnu og kosta ekki hálfan handlegginn.“

Núverandi fyrirkomulag geri ráð fyrir baklandi, sveigjanlegri vinnu og djúpum vösum og auðvitað sé það langt frá því að allar fjölskyldur búi við þann veruleika.

„Ég elska kennara og skil vel að þeir elski sumarfríið sitt,“ skrifar hún. „Við hin elskum þetta bara ekki.“